Tytułowy psi superbohater ma wszelkie cechy filmowego herosa: spojrzenie, które "niszczy" przyziemne przeszkody, siłę, która pozwala rozciągać żelazne kraty jak gumę, wytrzymałość, która z każdej opresji pozwala wyjść cało. Jedno tylko Pioruna wyróżnia: superpsem jest na niby, a jego akcje ratowania świata reżyserują specjaliści od seriali dla nastolatków. Tyle że sam bohater nie ma o tym pojęcia.

Można z tego wyciągać wnioski o głupocie psów (co robi jedna z bohaterek, kapitalna kotka Marlena), ale ambicje twórców były, zdaje się, poważniejsze: od najmłodszych lat warto dziecięcych widzów uczyć, że to, co prawdziwe i to, co na ekranie - to dwie różne rzeczy. Piorun przekonuje się o tym boleśnie - gdy w szale ratowania swojej pani aktorki trafia w samo centrum Nowego Jorku, nabije sobie sporo siniaków, po raz pierwszy zobaczy krew, a na dodatek przekona się, że symbol pioruna na sierści jest tylko zmywającym się z dnia na dzień malunkiem.

Świetny wyjściowy pomysł nie zostaje tu zmarnowany - gdy Piorun (głos Borysa Szyca) staje się w swej naiwności oczywisty, do gry wchodzą znacznie bardziej "soczyste" postaci drugoplanowe. Otyły chomik poruszający się w przezroczystej kuli, złośliwie inteligentna i brawurowo cyniczna (do czasu) kotka Marlena (fantastyczny dubbing Soni Bohosiewicz), a także niezbyt rozgarnięte, za to przezabawne gołębie (mówiące głosem m.in. Krzysztofa Kowalewskiego i Jerzego Kryszaka). Film daje radość nie tylko najmłodszym (mój ośmioletni ekspert wyszedł z kina zachwycony): i w fabule (która tylko chwilami traci tempo), "umownym" obrazie, i w dialogach widać wyraźnie, że to nie konwencjonalna bajka dla dzieci, ale z konwencją zabawa - niewysilona, sympatyczna, w dodatku inteligentna.