Reżyser dokonał niezwykłego aktu: tworząc najintymniejsze wyznanie, zachował dystans do samego siebie.

Tadeusz Sobolewski

Monolog aktorki doskonale wpisuje się w klimaty "Tataraku", w warstwie fabularnej opowiadającego o fascynacji starszej kobiety młodym chłopcem, ale w istocie o przemijaniu i śmierci.

W "Tataraku" reżyser doskonale zespolił opowiadanie Jarosława Iwaszkiewicza, osobiste "Zapiski ostatnie" Krystyny Jandy i nowelę węgierskiego pisarza Sandora'a Maraiego "Nagłe wezwanie".

"Tatarak" pachnie śmiercią. Przejmująca spowiedź Jandy nie przytłacza jednak widza. Tym razem to zasługa Wajdy i jego koncepcji kompozycyjnej.

Cały film Wajdy spełnia się w swoim charakterze medytacji artysty nad tajemnicą, która dotyczy każdego. Reżyser po raz kolejny sięgnął do prozy Iwaszkiewicza w najstosowniejszym momencie i zrobił z niej najwłaściwszy filmowy użytek.

"Tatarak" jest tylko dalekim echem epoki Tarkowskiego i Bergmana. Dziełem starego mistrza z patetycznym finałem. Ale w głębi tego filmu tkwi ból, którego nic nie jest w stanie ukoić, nawet sztuka.

"Tatarak" jest w najlepszym sensie tego słowa dziełem minimalistycznym, nie przeładowanym filozoficzną metaforą. Tym bardziej wzrusza ten krzyk przeciwko śmierci i przemijaniu.