Gdyby z chicagowskiego zoo uciekł lew, za pewne, biegałby zdezorientowany po mieście, przytłoczony chaosem mieszającym mu zmysły. Gdyby siostra Catherine zgubiła swój kajecik to prawdopodobnie zachowywałaby się podobnie. Chaos, bez wątpienia, jest pojęciem pejoratywnym. Odrzucamy go, skutecznie roztaczając nad otaczającym nas świecie siatkę racjonalizacji. Świat kroimy jak arbuza, usuwając z niego wszystkie pestki. Rozkładamy na czynniki pierwsze, analizujemy i upraszczamy. Upraszczamy by zrozumieć, oswoić, a potem, jak ognia, unikamy podchodzenia do krat. Umysł genialnego matematyka, ojca Catherine, napierał tak mocno, że liny utrzymujące go w równowadze poszły w drobny mak. Stał się bezradny wobec swojej choroby, która jak na ironię, zmieniła jego świat odwracając kota ogonem. Bezradności w obrazie Maddena jest niemało. Catherine boryka się z emocjami, które ją przytłaczają i pożerają, a jej siostra z emocjonalnym deficytem. Choć jest to tylko złudzenie, ponieważ chowa swoje wnętrze za bacznie strzeżonym kajecikiem, telefonem, terminarzem, etc. Ma porządek. Panuje nad sytuacją. Tylko nie zawsze sytuacja o tym wie... Chaotyczna na pewno nie jest narracja filmu, przeciwnie, jest dynamiczna, pełna nieoczekiwanych zwrotów. Film skonstruowany jest niczym puzzle, które widz układa w czasie oglądania. Maestro Hopkins, jak zwykle, jest świetny. Paltrow skupiona, neurotyczna i intrygująca. Inteligentne kino pełne emocji. Na szczęście nie przekracza granicy "przekombinowania". Natomiast życie ludzkie przekracza granice racjonalności. Nie jest proste i nawet najbystrzejsze umysły nie pozostają niewzruszone osobliwościami egzystencji. Dopuszczajmy do głosu intuicję i serce. A Bogu dziękujmy, że umysł sprawuje nad nimi pieczę, bo anarchia serca sprowadziłaby na nas jeszcze większy chaos. A wtedy "klękajcie narody!".
1 osoba uznało tę recenzję za pomocną
