07.09.09, 11:52

Zacznę od tego, że autentycznie bałam się w kinie. Włoskie lato nie tylko z ciepłem, słońcem i flirtem radosnym kojarzyć się musi. A Genua nie tylko z monumentalną architekturą. Rodzina zaś nie tylko z sielskimi obrazkami nawet jeśli dwie córki piękne jak z obrazka. I tak nie dzieje się w Genui. Bo strata żony i matki oraz niewypowiedziane poczucie winy musi przynieść gorzkie owoce. I uciec nie ma dokąd. Ani elfowo piękna Kelly nie zagłuszy myśli coraz to nowymi randkami ani Joe rzucając się w wir akademickich zajęć nie są w stanie powstrzymać nocnego krzyku Mary. Zresztą to Ona właśnie, najmłodsza, wydaje się być najbardziej świadoma całej sytuacji. Normalna, powolnie tocząca się akcja. W tle świetna włoska rodzina, muzyka i spotkania z duchem. I coraz więcej dusznej atmosfery i uliczki, które mogą przestraszyć. I zagubienie, samotność... Jednak zanim ujrzymy napisy końcowe zdążymy nabrać otuchy. Ja nabrałam.

Czy ta recenzja jest pomocna?

Ta recenzja nie została jeszcze oceniona

0 osób uznało tę recenzję za pomocną