07.09.09, 11:52

Zacznę od tego, że autentycznie bałam się w kinie. Włoskie lato nie tylko z ciepłem, słońcem i flirtem radosnym kojarzyć się musi. A Genua nie tylko z monumentalną architekturą. Rodzina zaś nie tylko z sielskimi obrazkami nawet jeśli dwie córki piękne jak z obrazka. I tak nie dzieje się w Genui. Bo strata żony i matki oraz niewypowiedziane poczucie winy musi przynieść gorzkie owoce. I uciec nie ma dokąd. Ani elfowo piękna Kelly nie zagłuszy myśli coraz to nowymi randkami ani Joe rzucając się w wir akademickich zajęć nie są w stanie powstrzymać nocnego krzyku Mary. Zresztą to Ona właśnie, najmłodsza, wydaje się być najbardziej świadoma całej sytuacji. Normalna, powolnie tocząca się akcja. W tle świetna włoska rodzina, muzyka i spotkania z duchem. I coraz więcej dusznej atmosfery i uliczki, które mogą przestraszyć. I zagubienie, samotność... Jednak zanim ujrzymy napisy końcowe zdążymy nabrać otuchy. Ja nabrałam.

Czy ta recenzja jest pomocna?

Ta recenzja nie została jeszcze oceniona

0 osób uznało tę recenzję za pomocną

26.07.09, 14:34

"Genua..." raczej daje odczuć, niż opowiada - co się dzieje po śmierci kogoś takiego jak matka... Cały film jest przesiąknięty atmosferą zagrożenia, śmierć jest cały czas obecna, chociaż - albo i właśnie dlatego, że się o niej prawie nie mówi... Film bardziej o dzieciach, czy o przeżyciach dzieci i ojca, niż męża, choć można powiedzieć, że każde z nich po swojemu odreagowuje. I to jest najbardziej poruszające w filmie i chyba prawdziwe - pokazuje jak po kontakcie ze śmiercią i ze stratą uruchamia się w nas jakiś popęd śmierci - obie dziewczyny niebezpiecznie zbliżają się do jej granicy, jak by musiały coś sprawdzić.. Tu mi się kojarzy "Bez lęku" Petera Weira, jednak o niebo lepsze, ale poruszające ten sam temat. Bo jednocześnie - coś w tym filmie nie domaga, jak by się urywało i nie wygląda to na zamierzenie reżysera. Kolejne sceny przerażenia i uspokojenia nie składają się w całość, nic z nich nie wynika, a czujemy, że powinno. No i Genova, nieprzyjazna, górzysta, kamienna, dobrze pokazana od strony czegoś pierwotnego - dobrze ilustruje, a nawet gra w tym filmie...

Czy ta recenzja jest pomocna?

Ta recenzja nie została jeszcze oceniona

0 osób uznało tę recenzję za pomocną

15.07.09, 15:52

Sądząc po tytule ostatniego filmu Michaela Winterbottoma „Genua. Letnie wakacje” zwiastuje nieskrępowaną, wakacyjną przygodę; taplanie się w morzu beztroski, w słońca parzącej miłości… Wakacyjna aura unosi się w filmie, ale motywem jak i determinantą działań bohaterów – dwóch sióstr oraz ich taty – jest strata. W wyniku niefrasobliwego gestu młodszej córki – Mary – dochodzi do wypadku samochodowego, w którym ginie mama. Konsekwencją tego zdarzenia jest wyjazd z zimnego, zatopionego w smutnych wspomnieniach Chicago. Samotny tato pragnie uwolnić córki i siebie od wciąż dręczących myśli, koszmarów na śnie i jawie. Miejscem ich przeznaczenia staje się Genua; włoskie, średniowieczne miasteczko, z zapachem morza, pizzy oraz espresso. Na pierwszy rzut oka, w nowym, wolnym od budzących bolesne wspomnienia mieście, dramat ostatnich miesięcy jest pozornie nieobecny, uśpiony, choć przez cały czas „zjawa z przeszłości” jak cień snuje się dosłownie i w przenośnie za bohaterami. Ten urokliwy labirynt uliczek, w którym można biegać do utraty tchu kusi i wabi, a jednocześnie przeraża przywodząc na myśl mityczny labirynt; bez wyjścia i zbawiennej nici Adrianny. Ta plątanina ulic jest metaforą tych skomplikowanych emocji, zawiłych relacji między siostrami. Mary mimo pogodnego usposobienia, nosi w sobie mroczną tajemnicę, która burzy jej codzienny spokój. Poczucie winy nie opuszcza ją ani na moment, zresztą starsza siostra – Kelly – nie pozwala jej zapomnieć. Wyobraźnia staje się katalizatorem dla tłumionego bólu oraz gryzącego sumienia Mary, za sprawą tych dziecięcych fantazji spotyka się z duchem matki. Kelly przeżywa śmierć mamy na swój nastoletni; buntowniczo-wojowniczy sposób. Rzuca się w wir pierwszych namiętności, poznaje tajniki kobiecości i wkracza na drogę dorosłości. Spędza, wydawałoby się, typowe w wydaniu nastolatki wakacje; plażowanie, imprezowanie, jednak nagłe wybuchy złości oraz strach, uruchamiany podczas podróżowania pojazdami mechanicznymi, świadczą o uchylonym wieczku Puszki Pandory. Michael Winterbottom bez towarzyszącej zwykle tematowi śmieci pretensjonalności, patosu opowiada w niewymuszony, naturalny sposób o bezpowrotnej utracie kogoś bliskiego. Trochę na przekór, wbrew oczekiwaniom, w celach terapeutycznych kontrastuje owe tragiczne wydarzenie z letnią, śródziemnomorską bryzą. Z wdziękiem kamera poruszamy się za bohaterami podpatrując ich perypetie. Na przykładzie dwóch sióstr oraz ojca pokazuje jak traumatyczne przeżycie odciska swoje piętno na bohaterach, i każdy z nich zmaga się, cierpi w prywatnej jaki i uwodzicielskiej, włoskiej przestrzeni. Reżyser zdaje się mówić, iż owszem, wakacyjna atmosfera sprzyja rozmarzeniu, chwilowemu zapomnieniu, natomiast prawdziwą ulgę przynosi dopiero zmierzenie się z faktem, a nie wymykanie się do miejsc, w wyobraźnię czy przyjemnostki. W końcu codzienność i tak dopada, dlatego rozsądniej jest szukać zgody na to co nieuchronne i podjąć próbę życia z tym. A stary, dobry kontynent pociesza, czaruje, wbrew obiegowej, propagowanej przez Henrego Jamesa opinii.

Czy ta recenzja jest pomocna?

Ta recenzja nie została jeszcze oceniona

4 osoby uznało tę recenzję za pomocną

05.07.09, 17:15

Film z ambicjami, ale zawodzi. Próbuje oddać psychologiczną rzeczywistość wychodzenia z tragedii rodzinnej przez oglądanie z bliska głównych bohaterów i ich wzajemne relacje. Niestety te obserwacje są psychologicznie nieprzekonywujące. Jedyna dobrze zarysowana relacja to ta łącząca ojca z młodszą córką. To mogłaby być mocna oś narracji, prowadząca do zdecydowanych rozwiązań, ale tak się nie stało. Pozostałe postaci wychodzą jakby papierowe. Film nie tylko nigdzie nie zmierza, ale też donikąd nie dociera, niczego nie wyjaśnia, a główni bohaterowie pozostają tacy sami na końcu, jak na początku - nic się w nich w środku nie zmieniło. Wyszedł film po prostu błahy.

Czy ta recenzja jest pomocna?

Ta recenzja nie została jeszcze oceniona

1 osoba uznało tę recenzję za pomocną

20.06.09, 17:20

Film zaczyna sie od "wielkiego bum". W wypadku samochodowym ginie matka w wyniku niefortunnej zabawy corek. Aby po tragedii powrocic do normalnego zycia, Joe (Colin Firth) postanawia wraz z corkami wyjechac do zalanej sloncem Genui. Mogloby sie wydawac, ze decyzja o zmianie miejsca, i to na tak urokliwe, jak Genua, zalatwi sprawe. Nic bardziej mylnego. I jezeli ktos nastawil sie na sympatyczne, wakacyjne kino, to bardziej pomylic sie nie mogl. Co prawda, jest tu i plaza sloncem zalana, labirynt charakterystycznych dla Genui uliczek, moc zabytkow, a nawet przedsmak romansu, ale poza tym niewiele ma to wspolnego z letnia kanikula. Dramat rodzinny wisi w powietrzu. Dramat swietnie przedstawiony i zagrany. Bez niepotrzebnego epatowania widza. Dokladnie tak, jak to zazwyczaj odbywa sie w zyciu. Nie ma wiec tu fajerwerkow i dla zadnego sensacji widza, nuda bedzie wialo. Ale film do nudnych nie nalezy. To dobrze opowiedziana rodzinna historia ze sloneczna Genua w tle. Szczegolne brawa dla Haney-Jardine, ktora zagrala kilkuletnia Mery. Jest nieprawdopodobnie wiarygodna! Chyle czola! Niejedna dojrzala aktorka moglaby sie od niej uczyc. Polecam dla wybranych.

Czy ta recenzja jest pomocna?

Ta recenzja nie została jeszcze oceniona

16 osób uznało tę recenzję za pomocną

17.06.09, 14:08

Dziwny film, mocno wybujały. Obiecuje znacznie więcej niż dostarcza. Ani Genua nie jest taka okropna jak ją tu malują, ani prozaiczne życie nagle osamotnionego rodzica nie jest takie straszne jak tu malują, ani nowa partnerka dla wdowca nie jest taka grzeszna jak chciano by ją tu widzieć. I wszystko to ogląda się bardzo ciężko i męcząco (dosłownie męcząco, bo kamera jednak za bardzo trzyma się bohaterów). Za wiele tu hałasu o nic.

Czy ta recenzja jest pomocna?

Ta recenzja nie została jeszcze oceniona

42 osoby uznało tę recenzję za pomocną

13.06.09, 19:46

UROCZO NIEPOKOJĄCY (I DO TEGO Willa Holland W ROLI KELLY PO PROSTU PRZEŚLICZNA )

Czy ta recenzja jest pomocna?

Ta recenzja nie została jeszcze oceniona

8 osób uznało tę recenzję za pomocną