Wiktor - ambasador Polski w Urugwaju, dawny działacz pani "S" - nagle traci
żonę. Na ten trudny okres w jego życiu nakładają się też inne problemy -
osobiste, zawodowe, ideowe.
To film o człowieku wrażliwym i wartościowym, ale niestety także zagubionym i
niespełnionym, który nie tyle chyba dla MSZ, co sam dla siebie staje się
persona non grata. "nie o takego Wiktora" walczył.
Film z pewnością wart obejrzenia, wiele w nim prawdy i autentyzmu uczuciowego,
sporo też niestety fałszywych tonów i niespójnośći, na które wskazuje także
recenzja PFelisa. W Wenecji takie "nagięcie" tonacji może nie być zauważalne.
Ale jesteśmy w Polsce. Dla mnie rozmowy "rozrachunkowe" dawnych działaczy są
absolutnie sztuczne i niestrawne. Podobnie wątek hotelowy.
Zapasiewicz w głównej roli dobry i autentyczny, choć niestety - jako postać
pierwszoplanowa załapuje się zarówno na te lepsze, jak i gorsze momenty filmu.
No i toczy dziwne dialogi od czasu do czasu.
Najlepsi - Michałkow i Jerzy Stuhr - prawdziwy mistrz, koronkowa rola, żaden
grymas, żadne spojrzenie nie są przypadkowe. Padam do nóżek :)
I jeszcze o szczegółach:
Oksana to postać przywołująca (fizycznością i obcym akcentem) Nelly z "Barw
ochronnych" (Christine Paul-Podlasky w tej roli, najlepiej znana
z "Misia").Widocznie reżyser ma słabość do tego typu pań. Widza raczej rola
Oksany nie ma szansy przekonać, podobnie jak Waldemara, jej małżonka (Andrzej
Chyra). Dodatkowo - czy jego nieodzowność na placówce w Urugwaju nie wydaje się
zagadkowa?
Oraz (na marginesie filmu) refleksja natury ogólnej nad życiem dyplomaty -
przedstawionym, jak sądzę wiernie, wszak jako konsultant filmu a na ekranie -
statysta z lotniska - pojawia się były ambasador RP w Urugwaju, Jarosław
Gugała. Nie jest źle być ambasadorem, sympatyczna synekurka moi drodzy!!
