Po pełnym zwariowanych przygód pobycie na egzotycznym Madagaskarze bohaterowie postanawiają wrócić do Nowego Jorku. Wsiadają na pokład sprawiającego nie najlepsze wrażenie samolotu, który naprawiły i będą pilotować pingwiny. Niestety, niedługo po starcie dochodzi do poważnej awarii. Katastrofy udaje się szczęśliwie uniknąć: maszyna z przerażanymi pasażerami ląduje awaryjnie w samym środku Afryki. Wkrótce wychowani w nowojorskim zoo lew Alex, zebra Marty, żyrafa Melman i hipopotamica Gloria spotykają pobratymców z rezerwatu. Czy spodoba im się życie w dziczy?

W swoim filmie Eric Darnell i Tom McGrath znaleźli miejsce na niegłupią (choć trochę powierzchowną i przewidywalną) opowieść o każdym z bohaterów oraz przybliżenie widzowi ich emocjonujących (i jakże uniwersalnych) problemów. Na pierwszy plan wysuwa się łącząca pozostałe wątki historia Alexa, który po latach odnajduje... swoich rodziców. Szkoda tylko, że jego perypetie tak rażąco przypominają fabułę "Króla Lwa". Rodzinną idyllę pragnie zburzyć żądny władzy Makunga, zdradziecki lew z grzywą stylizowaną na Elvisa Presleya. Za Glorią ugania się przysadzisty hipopotam Moto Moto, największe ciacho w okolicy, a nieszczęśliwy Melman wciąż nie potrafi szczerze wyznać jej swojej miłości. Wybrany na żyrafiego lekarza-szamana hipochondryk wkrótce sam usłyszy przerażającą diagnozę. Tymczasem Marty z zaskoczeniem odkrywa, że nie jest tak oryginalny, jak sądził. Talenty, którymi się szczycił, posiadają wszystkie inne zebry. Co gorsza, Alex nie potrafi odróżnić swego przyjaciela od stada. Nie można zapomnieć oczywiście o szalonym Julianie: stosując psychopopulistyczne sztuczki, stara się zawładnąć umysłami mieszkańców rezerwatu.

Rozbudowana acz nieco bałaganiarska fabuła (scenarzysta Etan Cohen to niestety nie jeden z duetu zdolnych braci) oraz ciekawsze, bardziej przemyślane tło (rezerwat jako mikrospołeczność stanowiąca uproszczoną wersję ludzkiego świata) to w gruncie rzeczy jedyne elementy różniące kontynuację od oryginału. Poza tym twórcy "Madagaskaru 2" sięgają raczej po chwyty, które świetnie się już sprawdziły. Pomysły wykorzystane po raz kolejny czynią animację mniej interesującą i dowcipną, a garść życiowych porad (przesłanie pełne złotych myśli, niesubtelnie przekazywanych młodemu widzowi) tylko spłyca opowiastkę o sympatycznych bohaterach.

Realizatorzy "Madagaskaru 2" nie mieli przede wszystkim oryginalnych koncepcji na zaaranżowanie prawdziwie zabawnych sytuacji: zabrakło przemyślanych gagów, które mogłyby wywołać u widza salwy niewymuszonego śmiechu. Znalazło się jednak także kilka naprawdę udanych scen (głównie z udziałem pingwinów, kradnących wraz z Julianem całe show), które dodają obrazowi ożywczego posmaku absurdu. Docenią to szczególnie dorośli widzowie: dla nich twórcy (ani filmu, ani dubbingu) nie przygotowali niestety wielu "smaczków". W produkcji Darnella i McGartha pojawia się zbyt mało inteligentnych motywów zaczerpniętych z kinematografii czy polityczno-społeczno-obyczajowych odwołań.

"Madagaskar 2" to jeden z takich filmów, o których śmiało można powiedzieć: nic by się nie stało, gdyby nie powstał. Ale skoro już DreamWorks zdecydowało się zrealizować kontynuację animowanego przeboju, to bez obaw można otworzyć nadchodzący 2009 rok rodzinną wyprawą do kina. Nawet jeśli widzów czeka średnio odkrywcza powtórka z rozrywki, a dorośli mogą się trochę wynudzić, ich pociechy powinny wyjść z seansu zadowolone (to chyba najważniejsze). Co więcej, pogodna atmosfera familijnego filmu, rozgrywającego się przecież w gorącej Afryce, stanowi niezłe antidotum na ponurą pluchę czy mrozy polskiej zimy.

kapryśny